Miesiąc: marzec 2020

ZALEGŁY URLOP WYPOCZYNKOWY A KORONAWIRUS

ZALEGŁY URLOP WYPOCZYNKOWY A KORONAWIRUS

ZALEGŁY URLOP WYPOCZYNKOWY A KORONAWIRUS

ZALEGŁY URLOP WYPOCZYNKOWY A KORONAWIRUS

W przypadku zaległego urlopu wypoczynkowego, który nie został wykorzystany do 30 września następnego roku kalendarzowego, pracodawca ma prawo wysłać pracownika na zaległy urlop – nawet bez jego zgody – np. w okresie zagrożenia koronawirusem. Stanowisko to jest prezentowane przez Państwową Inspekcję Pracy.

http://www.contrahendo.pl/download/1844/

KORONAWIRUS A OBOWIĄZKI PRACODAWCY

KORONAWIRUS A OBOWIĄZKI PRACODAWCY

KORONAWIRUS A OBOWIĄZKI PRACODAWCY

Ważnym jest zarówno zapewnienie pracownikom środków służących do dezynfekcji rąk, jak i zwrócenie szczególnej uwagi na zagadnienia higieny, czyli czystości stanowisk pracy oraz miejsc, w których pracownicy często przebywają, np. jadalnie czy sanitariaty.

 

  • Szczególnie narażeni mogą być pracownicy wykonujący pracę w bezpośrednim kontakcie z klientem. Pracowników takich należy odpowiednio poinformować o zagrożeniach oraz wyposażyć w środki ochrony indywidualnej, o ile z przeprowadzonej przez pracodawcę  oceny ryzyka wynika, że są one niezbędne na danym stanowisku pracy.

 

Pracodawca informuje pracowników o ryzyku zawodowym, które wiąże się z wykonywaną pracą oraz o zasadach ochrony przed zagrożeniami. Szczególnie istotne jest więc zagadnienie przepływu informacji pomiędzy pracodawcą a pracownikami w celu udzielania im bieżących wskazówek dotyczących zachowania się w miejscu pracy w zmienionych okolicznościach spowodowanych zagrożeniem wirusem COVID-19.

 

  • Rekomenduje się, aby pracodawca przygotował odpowiednie instrukcje – wytyczne, zalecenia – skierowane do pracowników wskazujące im, jak pracować w sytuacji zagrożenia wirusem COVID-19 (dotyczące między innymi kontaktów z pracownikami, klientami czy higieny osobistej).

 

Pracodawca nie może zobowiązać pracownika powracającego do pracy z pobytu w strefie zagrożonej koronawirusem do wykorzystania urlopu wypoczynkowego.

 

  • Pracodawca nie jest również podmiotem właściwym do podejmowania działań izolujących pracownika w ramach kwarantanny.
  • Pracodawca może tylko zasugerować pracownikowi wykorzystanie urlopu wypoczynkowego i uzgodnić go z pracownikiem.

KORONAWIRUS A OBOWIĄZKI PRACODAWCY

http://www.contrahendo.pl/download/1844/

coronavirus-4904507_1920

SPECUSTAWA O KORONAWIRUSIE

SPECUSTAWA O KORONAWIRUSIE

Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, która weszła w życie w dniu 8 marca 2020 r. – tzw. ustawa koronawirusowa określa:

 

  • zasady i tryb zapobiegania oraz zwalczania zakażenia wirusem SARS-CoV-2 i rozprzestrzeniania się choroby zakaźnej u ludzi, wywołanej tym wirusem, w tym zasady i tryb podejmowania działań przeciwepidemicznych i zapobiegawczych w celu unieszkodliwienia źródeł zakażenia i przecięcia dróg szerzenia się tej choroby zakaźnej;
  • zadania organów administracji publicznej w zakresie zapobiegania oraz zwalczania zakażenia lub choroby zakaźnej, o których mowa w pkt 1;
  • uprawnienia i obowiązki, świadczeniodawców oraz świadczeniobiorców i innych osób przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie zapobiegania oraz zwalczania zakażenia lub choroby zakaźnej, o których mowa w pkt 1;
  • zasady pokrywania kosztów realizacji zadań, o których mowa w pkt 1–3, w szczególności tryb finansowania świadczeń opieki zdrowotnej dla osób z podejrzeniem zakażenia lub choroby zakaźnej, o których mowa w pkt 1, w celu zapewnienia tym osobom właściwego dostępu do diagnostyki i leczenia. 2.

 

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się ustawę z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284 i 322).

 

Na podstawie ustawy koronawirusowej organy administracyjne uzyskały uprawnienie do wydawania poleceń, decyzji, zaleceń oraz wytycznych w zakresie przeciwdziałania COVID-19:

 

  • Wojewoda – w stosunku do organów administracji rządowej i państwowych osób prawnych oraz organów samorządu terytorialnego, samorządowych osób prawnych oraz samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej;
  • Prezes Rady Ministrów na wniosek wojewody – w stosunku do innych podmiotów niż wyżej wymienione, w tym przedsiębiorców;
  • Główny Inspektor Sanitarny lub działający z jego upoważnienia państwowy wojewódzki inspektor sanitarny – w stosunku do wszystkich pracodawców.

 

Główny Inspektor Sanitarny lub działający z jego upoważnienia państwowy wojewódzki inspektor sanitarny może wydawać osobom prawnym, osobom fizycznym i jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, w szczególności podmiotom wykonującym działalność leczniczą, pracodawcom, podmiotom prowadzącym działalność w zakresie lotnictwa cywilnego, użytkownikom statków powietrznych, użytkownikom cywilnych statków powietrznych niewpisanych do rejestru statków powietrznych oraz zarządzającym lotniskami, o których mowa w art. 27 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2019 r. poz. 1580 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284):

 

  • decyzje nakładające obowiązek:

 

  1. podjęcia określonych czynności zapobiegawczych lub kontrolnych oraz żądać od nich informacji w tym zakresie,
  2. dystrybucji: – produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych – w stosunku do hurtowni farmaceutycznych, – środków ochrony osobistej – w stosunku do producentów, dystrybutorów lub importerów, c) współdziałania z innymi organami administracji publicznej oraz organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej – w przypadku kierowania decyzji do podmiotów innych niż te organy,

 

2)         zalecenia i wytyczne określające sposób postępowania w trakcie realizacji zadań – w przypadku stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo w razie niebezpieczeństwa szerzenia się zakażenia lub choroby zakaźnej, które może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, w szczególności wystąpienia choroby szczególnie niebezpiecznej lub wysoce zakaźnej, o których mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

 

Do wskazanych powyżej decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego,

z zastrzeżeniem, że:

 

1)         podlegają one natychmiastowemu wykonaniu z chwilą ich doręczenia lub ogłoszenia;

2)         nie wymagają uzasadnienia;

3)         mogą być w nagłych przypadkach wydawane ustnie, a następnie niezwłocznie potwierdzane na piśmie;

4)         odwołanie wnosi się w terminie 2 dni roboczych od dnia doręczenia lub potwierdzenia na piśmie decyzji wydanej ustnie;

5)         wniesione odwołanie podlega przekazaniu organowi odwoławczemu w terminie 1 dnia roboczego, a rozpatrzeniu – w terminie 5 dni roboczych od dnia doręczenia mu odwołania.

SPECUSTAWA O KORONAWIRUSIE

więcej informacji znajdziecie Państwo pod tym adresem:

dodatkowe informacje o koronawirusie

KOMPOZYCJA KWIATOWA PRZEDMIOTEM PRAWA AUTORSKIEGO

KOMPOZYCJA KWIATOWA PRZEDMIOTEM PRAWA AUTORSKIEGO

Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.

Czy zatem utworem może być kompozycja kwiatowa w naszym ogrodzie?

Twórca aranżacji ogrodowej np. kwietnika – jeśli tylko jego kompozycja będzie przejawem działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalonym w jakiejkolwiek postaci – jak najbardziej uzyska ochronę wynikającą z prawa autorskiego.

Bez znaczenia pozostaje fakt, iż elementy składające się na utwór (całość kompozycji) zmieniają się pod wpływem czynników zewnętrznych np. opadów deszczu, letniego słońca. Warunki atmosferyczne mogą oczywiście wpływać na efekt końcowy kompozycji ogrodowej, jednak nie ma to znaczenia dla możliwości przypisania jej ochrony prawno-autorskiej. To bowiem twórca kompozycji decyduje o kolorystyce poszczególnych elementach składających się na całość kompozycji, gatunkach i rodzajach wykorzystanych roślin oraz ich rozmieszczeniu. Okoliczność, iż siły przyrody ingerują w ustalony przez twórcę kształt kompozycji i oddziałują na stabilność jej utrwalenia, pozostaje bez znaczenia dla możliwości objęcia tego typu utworu ochroną prawno-autorską. Brak stabilności utrwalenia utworu nie wyklucza bowiem jego ustalenia.

Kompozycja kwiatowa, która została ustalona w jakiejkolwiek postaci – choćby nietrwałej, ale w sposób umożliwiający osobom trzecim poza twórcą zapoznać się z jej treścią – podlega ochronie autorskiej.

Dlatego też ikebana będzie mogła posiadać status utworu w rozumieniu prawa autorskiego.

Wsparciem dla tej argumentacji znajdziemy także w orzecznictwie Sądu Najwyższego np. w wyroku z dnia 25.04.1973 r., sygn. akt I CR 91/73. Zdaniem Sądu Najwyższego „utwór artystyczny staje się przedmiotem prawa autorskiego już wtedy, kiedy następuje jego ustalenie, tj. gdy przybierze jakąkolwiek postać, choćby nietrwałą, jednak o tyle stałą, żeby treść i cechy utworu wywierały efekt artystyczny. Kompozycje z kwiatów odpowiadają temu wymaganiu. Dlatego niedozwolone jest ich odtwarzanie bez zgody autora, między innymi sposobem fotograficznym, do innego użytku niż własny użytek osobisty, a w szczególności – do użytku związanego z osiągnięciem korzyści materialnej.

KOMPOZYCJA KWIATOWA PRZEDMIOTEM PRAWA AUTORSKIEGO